ت
کد خبر: 162155

امرار معاش حدود یک چهارم خانوارهای ایرانی بدون حتی یک فرد شاغل

کار هست، ایرانی‌ها دل به کار نمی‌دهند!

آمارها نشان می‌دهند ایرانی‌ها اهل کار نیستند. نرخ مشارکت اقتصادی در ایران حدود ۴۰ درصد است که از نرخ میانگین در جهان و حتی خاورمیانه هم پایین‌تر است.

نرخ مشارکت اقتصادی
سرویس اقتصاد کلان -

محمد‌ مهدی حاتمی: بیکاری اگر اصلی‌ترین معضل اقتصادیِ ایران نباشد، بی‌تردید یکی از اصلی‌ترین‌ها است. چندی پیش حسن روحانی در دیدارِ اعضای کابینه دولت دوازدهم با رهبر انقلاب اعلام کرد مهمترین اولویت دولت دوازدهم رفع معضل بیکاری در کشور است و وعده داد سالانه ۹۰۰ هزار شغل ایجاد کند.

به گزارش تجا‌رت‌نیوز، وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی هم طرح‌های متعددی برای ایجاد فرصت‌های شغلی اجرا کرده است و البته، از دولتی که در پرداخت حقوق پرسنل خود مانده نمی‌توان انتظار خلق فرصت های شغلی تازه داشت. برآورده‌ها نشان می‌دهند ایجاد هر فرصت شغلی در بخش صنعت، به حدود ۳۰۰ میلیون تومان سرمایه‌گذاری نیاز دارد و به این ترتیب، ایجاد ۹۰۰ هزار شغل جدید، به سرمایه‌ای در حدود ۲۷۰ هزار میلیارد تومان نیاز خواهد داشت. این در حالی است که تامین چنین ارقامی از سوی دولت قطعا با شک و تردید همراه است.

معضلِ یک دهه آینده در ایران

قبل از این و در دولت یازدهم هم مسعود نیلی که آن زمان مشاور اقتصادی حسن روحانی بود، در سخنانی که این سو و آن سو به زبان آورده بود به تلویح گفت مهمترین معضلِ یک دهه آینده در ایران، همین معضل بیکاری است، معضلی که حتی می‌تواند ابعاد سیاسی و اجتماعی پیدا کند.

اقتصاد ایران همواره در ایجاد فرصت‌های شغلی جدید ضعیف عمل کرده است. عده‌ای معتقدند دلیل اصلی این موضوع، حضور بیش از اندازه دولت در تمامی وجوه اقتصادی کشور است که اجازه نداده بخش خصوصی واقعی پا بگیرد و فرصت‌های شغلی مناسب به وجود بیاورد.

از سوی دیگر، «مدرک‌گرایی» موجب تورم بی‌دلیل «آکادمی» در ایران شده و به ویژه در طی یک دهه گذشته، بخش عظیمی از نیروی کار بالقوه ایرانی را روانه دانشگاه‌ها کرده است. در حال حاضر تخمین زده می‌شود حدود ۱۵ میلیون نفر در ایران دارای مدارک دانشگاهی باشند و این در حالی است که تعداد تمامی شاغلین در اقتصاد ایران، حدود ۲۴ میلیون نفر است. واضح است که همه شاغلین ایرانی مدرک دانشگاهی ندارند.

اَبَرچالشی به نام بیکاری

برخی موسسات مشاوره‌ای، اندیشکده‌ها و نیز برخی دانشگاهیان ایرانی، چندی پیش فهرستی از ابرچالش‌ها و بحران‌هایی تهیه کرده بودند که ایران با آنها مواجه است. در صدر این فهرست «بحران آب» به چشم می‌خورَد و البته یکی از این موارد هم معضل بیکاری است.

مسعود نیلی، دستیار ویژه رییس جمهور در امور اقتصادی هم در اوایل مهرماه سال جاری گفته بود: «بحران منابع آب، مسائل زیست‌محیطی، صندوق بازنشستگی، بودجه دولت، نظام بانکی و بیکاری شش ابر چالشی هستند که اقتصاد ایران با آن مواجه است.»

این در حالی است که آمارها نشان می‌دهند خالص اشتغال ایجاد شده در دولت‌های نهم و دهم، حدود ۱۴ هزار مورد بوده که در یک دوره هشت ساله، چیزی نزدیک به صفر محسوب می‌شود. از دیگر سو، ایران حدود ۵ میلیون نفر دانشجو دارد که طی ۴ سال آینده به بازار کار ورود می‌کنند و این در حالی است که همین اواخر اعلام شد نرخ بیکاری در میان فارغ‌التحصیلان دانشگاهی، به حدود ۳۰ درصد می‌رسد و بنابراین از متوسط نرخ بیکاری در کشور بالاتر است.

دعوای وزارتخانه‌ها بر سر آمار بیکاری

همین چند روز پیش هم عبدالرضا رحمانی‌فضلی، وزیر کشور، اعلام کرد که علی‌رغم نرخ بیکاریِ ۱۲٫۶ درصدی در کشور، نرخ بیکاری در برخی شهرهای کشور به بالاتر از ۶۰ درصد می‌رسد. می‌توان حدس زد که منظور آقای وزیر، برخی شهرهای غربی کشور، از جمله شهرهای واقع در استان‌های کرمانشاه یا کردستان بوده است، شهرهایی که نبود شغل شهروندان آنها را مجبور به مهاجرت به تهران و اشتغال در مشاغل کاذب کرده است.

به گزارش ایسنا، رحمانی‌فضلی با ابراز نگرانی از نرخ بالای بیکاری در برخی مناطق کشور، وضعیت آسیب‌های اجتماعی مانند از هم ‌پاشیدن خانواده‌ها، حاشیه‌نشینی و اعتیاد در این مناطق را نیز حاد‌تر دانست و خواستار بسیج مردم برای حل این مشکلات در قالب تشکل‌های اجتماعی، سازمان‌های مردم‌نهاد یا حتی به صورت انفرادی شد.

نرخ مشارکت اقتصادی

  چندی پیش وزیر کشور از نرخ بیکاری ۶۰ درصدی در برخی از شهرهای کشور خبر داد

با این همه، علاءالدین ازوجی، مشاور وزیر و مدیرکل دفتر سیاست‌گذاری و توسعه اشتغالِ وزارت کار، نرخ بیکاری در شهرها را ملاک مناسبی برای ارزیابی وضعیت اشتغال کشور نمی‌داند و معتقد است بررسی نرخ بیکاری در شهرستان‌ها می‌تواند تصویر بهتری از وضعیت اشتغال در مناطق مختلف ارائه دهد.

ازوجی درباره اظهارنظر وزیر کشور درباره نرخ بیکاری ۶٠ درصدی در برخی شهرها به روزنامه شرق گفت: «ممکن است در برخی مناطق شهری شاهد چنین وضعی باشیم اما آمارهایی که در اختیار ما قرار دارد، نشان می‌دهد نرخ بیکاری در هیچ شهرستانی به ۶٠ درصد نمی‌رسد. در واقع بدترین وضعیت اشتغال بین شهرستان‌های کشور مربوط به شهرستان اسلام‌آباد غرب در استان کرمانشاه است که نرخ بیکاری ٣٨,۶ درصدی را در سال ٩۵ تجربه کرده است.»

تفاوت میان نرخ بیکاری و نرخ مشارکت اقتصادی

اما آیا نرخ بیکاری واقعا نشان‌دهنده عمق معضل اشتغال در ایران هست؟ پاسخ منفی است.

نرخ بیکاری در کشوری مانند یونان به حدود ۲۲ درصد (یعنی تقریبا دو برابرِ ایران) می‌رسد. نرخ بیکاری در اسپانیا هم که تا سال گذشته حدود ۲۵ درصد بود، اکنون به حدود ۱۷٫۲ درصد رسیده است.

در کشور ما مرسوم است که برای اشاره به وضعیت نامناسب بازار کار، به نرخ بالای بیکاری اشاره شود. با این همه، نرخ رسمیِ بیکاری در ایران چندان هم بالا نیست. مرکز آمار ایران نرخ بیکاری کشور در بهار امسال را ۱۲٫۶ درصد اعلام کرده است که چندان نگران‌کننده نیست. مشکل را باید در جایی دیگر جست‌وجو کرد.

برای به دست دادن مبنایی برای مقایسه، کافی است به نرخ بیکاری در بعضی کشورهای جهان اشاره کنیم: نرخ بیکاری در کشوری مانند یونان به حدود ۲۲ درصد (یعنی تقریبا دو برابرِ ایران) می‌رسد. نرخ بیکاری در اسپانیا که تا سال گذشته حدود ۲۵ درصد بود، اکنون به حدود ۱۷٫۲ درصد رسیده و نرخ بیکاری در افغانستان نیز به ۳۵ درصد می‌رسد.

اما نرخ بیکاری به تنهایی به هیچ عنوان گویا نیست. نرخ بیکاری (بنا به تعریف) نشان‌دهنده آن است که چند درصد از کسانی که به دنبال کار می‌گردند، نمی‌توانند شغلی مناسبِ خود پیدا کنند و بنابراین از بازار کار دور می‌مانند.
به عبارت ساده‌تر، این تعریف شامل کسانی نمی‌شود که اصولا به دنبال کار کردن نیستند. بنابراین اگر شما می‌خواهید کار کنید ولی کاری پیدا نمی‌کنید، بیکار محسوب می‌شوید، اما اگر بنا به هر دلیلی تمایل به کار کردن ندارید (و البته در سن کار هستید) «مشارکت اقتصادی» ندارید.

«نسبت وابستگی» چیست و چه چیزی را نشان می‌دهد؟

آمارها نشان می‌دهند نرخ مشارکت اقتصادی در ایران بسیار پایین است. پایین بودن نرخ مشارکت اقتصادی به معنی آن است که بخش بزرگی از جمعیت کشور، علی‌رغم آنکه می‌توانند کار کنند و در سن کار هم هستند، تمایلی به کار کردن ندارند. این نرخ در ایران حدود ۴۰ درصد است، یعنی ۴۰ درصد از نیروی انسانیِ در سن کار در کشور، واقعا کار می‌کنند.

نسبت وابستگی (Dependency ratio) که عبارت است از نسبت تعداد افراد بالقوه غیر شاغل (در سنین کمتر از ۱۴ سال و بالاتر از ۶۴ سال) به تعداد افراد بالقوه شاغل (در سنینِ بین ۱۴ تا ۶۴ سال)، شاخصی است که می‌توان به این منظور به کار بست.

نسبت وابستگی در واقع نشان‌دهنده فشاری است که به جمعیت شاغل در یک کشور وارد می‌شود، چرا که نمایانگر آن است که چه کسری از جمعیت برای گذران زندگی، به فعالیت شغلیِ افراد شاغل وابسته هستند. بنا به تعریف، شهروندانی که بین ۱۴ تا ۶۴ سال سن دارند، از نظر اقتصادی مولد محسوب می‌شوند و می‌توانند کار کنند.

نسبت وابستگی در فرانسه حدود ۳۱ درصد است، یعنی ۳۱ درصد از فرانسوی‌ها برای گذران زندگی، به کارِ شخص دیگری وابسته هستند.

شهروندانی که کمتر از ۱۴ سال یا بیشتر از ۶۴ سال سن دارند، یا کودک‌اند یا بازنشسته و غیرمولد محسوب می‎‌شوند. معلولان و ناتوانان هم در همین رده قرار می‎گیرند و البته اینکه در جایی مانند ایران یک ساعت کار در هفته را هم در عِداد اشتغال در نظر می‌گیرند، داستانی که باید در جایی دیگر گفته شود.

این شاخص برای کشورهایی با جمعیت پیرتر، نگران‌کننده‌تر است، چرا که در این کشورها، افراد غیر مولد بیشتری به فعالیت اقتصادیِ افرادِ مولد (شاغل) وابسته خواهند بود. به این ترتیب، هر چه جمعیت پیرتر باشد تعداد افراد بیشتری به فعالیت شغلیِ افراد شاغل وابسته خواهند بود.

زنان ایرانی کار نمی‌کنند

بر این اساس، داده‌های بانک جهانی (The World Bank) نشان می‌دهد کشورهای اروپایی و ژاپن، نگران‌کننده‌ترین نسبت‌های وابستگی را در جهان دارند. نسبت وابستگی در فرانسه حدود ۳۱ درصد است، یعنی ۳۱ درصد از فرانسوی‌ها برای گذران زندگی، به کارِ شخص دیگری وابسته هستند.

ایران دارای رتبه ۱۴۸ در بین ۱۶۰ کشور جهان در شاخص نسبت شاغلین به جمعیت در سن کار است و از نظر ترکیب جنسیتی هم مهم‌ترین علت نسبت پایین اشتغال ایران، نسبت اشتغال بسیار نازل زنان است.

این نسبت در ژاپن به ۴۳٫۹ درصد می‌رسد و این یعنی تقریبا نیمی از ژاپنی‌ها کار نمی‌کنند و از طریق درآمد دیگران، زندگی‌شان را می‌گذرانند. نسبت وابستگی در ایران اما به دلایل مختلف پایین بوده و در حدود ۷٫۳ درصد است. نسبت وابستگی در کویت هم ۲٫۸ درصد است.

احسان سلطانی، پژوهشگر اقتصاد در کانال تلگرامی خود در این مورد این‌گونه نوشته است: «نسبت اشتغال به جمعیت در ایران ۴۰ درصد است، یعنی از هر ۲/۵ نفر ایرانی یک نفر کار می‌کند که علاوه بر اشتغال کامل با دستمزد، شامل اشتغال اعم از بدون دستمزد یا حداقل یک ساعت در هفته و… هم می‌شود.»

نرخ مشارکت اقتصادی

حدود ۶۰ درصد از ایرانی‌هایی که در سن کار قرار دارند، کار نمی‌کنند

سلطانی معتقد است پایین بودن نسبت اشتغال در ایران به دلیل نرخ پایین اشتغال در میان زنان ایرانی است. او ادامه می‌دهد: «نسبت اشتغال در ایران ۹ درصد کمتر از منطقه خاورمیانه (که دارای پایین‌ترین میزان در بین مناطق جهان است) و ۳۰ درصد کمتر از متوسط جهانی است. اگر ایران بخواهد به نسبت اشتغال در حد متوسط جهانی برسد، نیاز به ایجاد حداقل ۱۰ میلیون شغل دارد که دور از انتظار به نظر می‌رسد. ایران دارای رتبه ۱۴۸ در بین ۱۶۰ کشور جهان در شاخص نسبت شاغلین به جمعیت در سن کار است. از نظر ترکیب جنسیتی مهم‌ترین علت نسبت پایین اشتغال ایران، نسبت اشتغال بسیار نازل زنان است.»

وقتی ما ایرانی‌ها دوست نداریم کار کنیم

اما چرا زنان ایرانی کار نمی‌کنند؟ افزون بر علل فرهنگی، یک توضیح می‌تواند وابستگی بسیاری از خانواده‌های ایرانی به مستمری‌های بازنشستگی و نیز درآمدهای غیرمستقیم (مانند دریافت اجاره‌بها) باشد. بنا به برخی آمارها، که از جمله توسط رئیس کمیته زنان و جوانان مجمع تشخیص مصلحت نظام اعلام شده است، حدود ۲۶ درصد از خانوارهای ایرانی، حتی یک فرد شاغل هم ندارند!

بررسی‌های بانک مرکزی ایران هم نشان می‌دهد ۵۶٫۴ درصد خانوارهای ایرانی دارای یک فرد شاغل، حدود ۱۴٫۲ درصد از خانوارها دارای دو فرد شاغل و تنها ۲٫۸ درصد خانوارها دارای سه فرد شاغل هستند.

این یعنی تقریبا یک خانوار از هر چهار خانوار ایرانی، درآمد مستقیمی ندارد. به گزارش مهر، لیلی بروجردی رئیس کمیته زنان و جوانان مجمع تشخیص مصلحت نظام این طور ادامه می‌دهد: «نبود حتی یک فرد شاغل در ۲۶ درصد از خانوارهای ایرانی به معنی آن است که یک چهارم خانواده‌های ایرانی درآمد متفرقه دارند. از دیگر سو، ۹ درصد درآمد از بخش دولتی و ۳۰ درصد از بخش خصوصی کسب درآمد می‌کنند.»

بررسی‌های بانک مرکزی ایران هم نشان می‌دهد ۵۶٫۴ درصد خانوارهای ایرانی دارای یک فرد شاغل، حدود ۱۴٫۲ درصد از خانوارها دارای دو فرد شاغل و تنها ۲٫۸ درصد خانوارها دارای سه فرد شاغل هستند. نکته این است که این داده‌های آماری هم بر عدم اشتغال بخش بزرگی از ایرانی‌ها صحه می‌گذارند.

نرخ مشارکت اقتصادی

نرخ مشارکت اقتصادیِ ۴۰ درصدی نشان می‌دهد ایرانی‌ها بر خلاف آنچه می‌گویند، اهل کار نیستند

پایین بودن نرخ مشارکت اقتصادی (یا نسبت اشتغال) در ایران، بخواهیم یا نخواهیم نشان‌دهنده آن است که ما ایرانی‌ها چندان اهل کار کردن نیستیم. این روزها هستند کسانی که دو یا حتی سه شغل دارند و این نشان می‌دهد که فرصت‌های شغلی وجود دارند، اما بسیاری بیکاری را بر کار در مشاغل خاص ترجیح می‌دهند.

بالاتر بودن نرخ اشتغال در میان افرادی که مدارک دانشگاهی ندارند و بالا بودن نرخ بیکاری در میان دانشگاه-رفته‌ها هم نشان‌دهنده آن است که بیکاری در چنین شرایطی یک انتخاب است و نه جبر. وقتی آمار رسمی نشان می‌دهد که یک خانوار از هر چهار خانوار ایرانی بدون حتی یک فرد شاغل روزگار به سر می بَرَد، یعنی یک جای کار می‌لنگد.

گزیده‌های وب

46 دیدگاه




  1. 33



    1

    جالبه!! مشکل جامعه ما اینه که یه عده صبح ساعت ۵ میرن سرکار و ساعت ۸ شب خسته ومرده میان خونه وآخر ماه هم هشتش گرو نهش هست ویه عده هم اصلا” کار نمیکنن و بهترین خوشگذرونی و زندگی رو دارن برا خودشون میکنن،،!! واقعا” جریان چیه؟چطوریه آخه؟؟ ما که متوجه نشدیم!!!




    • 14



      2

      مرتضی جان موضوع دقیقا همینه. وقتی نرخ مشارکت اقتصادی در ایران حدود ۴۰ درصد هست، این یعنی ۶۰ درصد از هموطنان ما کار نمی‌کنن! خیلی از این افراد اتفاقا نزدیکان خود ما هستن، مثل برادر، خواهر، مادر، و یا همسر ما. اینکه عده زیادی هم مجبورن صبح تا شب کار کنن، تا حدی به همین موضوع بر می گرده و البته باید عدم «بهره‌وری» و پایین بودن سطح عمومی دستمزدها رو هم در نظر بگیریم.




  2. 8



    1

    شما که می گید کار هست ایرانیها دل به کارنمی دن.من کارگرباحقوق یک میلیون که شش ماهم هست پرداخت نشده ولی هنوز به سختی دارم امرار معاش می کنم دیگه چطور باید کارکنم که فقط خرج زندگیمو بدم.خیلیا ازاین موضوع باخبرند ولی اعتنایی نمی کنند که قشر گارگر چه بدبختی هایی می کشند.این صحبت من نیست صحبت تمام کارگرای مثل من هست.کاش یکنفر به داد مردم برسد




  3. 8



    1

    من بعنوان یه کارگرمیگم کارنیس
    سرهرپروژه ای میخام کارکنم میگن تا۸ماه دیگه ازپول خبری نیست
    شرکت هاپول ندارن
    چیودارین تجزیه تحلیل میکنین




  4. 10



    1

    ایرانی ها اهل کار نیستن؟؟؟؟
    اصلا تا حالا کارگری کردین اینطوری سر تیتر میزنین؟
    هر کاری کردم تا شکم زن وبچه کرایه خونه رو برسونیم اخرشم کم میاریم
    ساعت کاری زیاد بدون لباس کار کفش کار تجهیزات درست وحسابی ومحیط کار نا ایمن
    بیمه که چه عرض کنم تا میبینن بچه داریم کارگر نمیخواهیم
    حقوق سر برج یه طنز شده حداقل میگه دو ماه تاخیر داره
    تو میتونی شکم زن و بچشتو وکرایه خونه رو با دو ماه تاخیر جوابگو باشی
    از بس مارو به بازی گرفتن تو این کشور هیچ کس باورش نمیشه ما کارگرا تو شرایط بدی هستیم
    سبد کالا که تعلق نمیگیره سهام عدالت که اصلا حرفشو نزن ،آب برق گازم که هر ۶ ما گران میشه (الان دیگه نصف بیشتر قبض مالیات وابونمان هر چیز دیگه هستش به زور چهل درصدش کارکرد هستش)یارانه هم که هر ماه با یه منت میریزن ،صاحب کارم که خدا ازش نگذره
    همیشه میگیم خدا رو شکر ، اشکال نداره میگذره ، ولی خدا ازتون نگذره . . .




    • 1



      1

      دوست عزیز ممنون از کامنت شما.
      همه ما شرایط کاری‌مون مشابه هست و اگر فرقی وجود داره خیلی کمه. من شما رو کاملا درک می‌کنم.
      این گزارش راجع به شمایی که در این شرایط سخت کار می‌کنید نیست، راجع به کسانی هست که اصولا دنبال کار نمی‌گردن (حدود ۶۰ درصد از ایرانی‌هایی که می‌تونن کار کنن و کار نمی‌کنن.) سوال اینه که چرا این افراد با این جمعیت زیاد دنبال کار نیستن؟




  5. 4



    0

    در کشورهایی که ترخ بیکاری زیاد است رفته اند دنبال شغلهایی که سرمایه گذاری کمتری جهت اشتغال نیاز دارد ولی در کشور ما هنوز بعد از پنجاه سال دنبال خودرو سازی هستیم که هنوز نمی توانیم یک خودرو کامل ساخت کشورمان داشته باشیم سرمایه گذاری که جهت اشتغال یک نفر در صنعت خودرو سازی لازم است اگر در صنعت نساجی سرمایه گذاری شود حداقل پنج نفر مشغول کار خواهند شد کشورهایی مثل چین ویتنام پاکستان هند بنگلادش ووووووو این را فهمیده اند ولی ما هنوز متوجه نشدیم و یا به کارگر بیکار بیمه بیکاری میدهیم ولی حاضر نیستند وام بدون بهره به صنعت بدهند تا ماشین الات نو بخرنند سود و عوارض گمرگی رنگی که در ایران نمیتوانیم تولید کنیم و یا لوازم یدکی را زیاد میگیرند و قیمت تمام شده بالا میرود که تمیتوانیم رقابت با واردات کنیم صنایع نساجی در گذشته صادرات داشت ولی امروز بیشتر وارد کننده هستیم به کشاورز پنبه در همه دنیا سوبسید میدهند چون اشتغال زا است وووووو




    • 1



      0

      جناب حمزه لو حق با شما است.
      ایجاد شغل در بخش صنعتی بسیار هزینه بردار هست و حالا که کفگیر دولت هم به تهِ دیگ خورده، دست به سینه ایستادن و نگاه به دولت که شغل ایجاد کنه، کاملا نامعقوله.
      به علاوه، آمارها می‌گن ایجاد شغل در بخش خدمات سرمایه‌گذاری کمتری احتیاج داره و اتفاقا ایران در بعضی از زمینه‌های خدماتی، کشور بسیار بکری هست. به عنوان مثال، چرا در زمینه گردشگری که گفته می‌شه هزاران فرصت شغلی در اون وجود داره، کمتر کسی پیدا می‌شه که اهل ریسک باشه و اقدامی برای جذب گردشگرای خارجی بکنه؟




  6. 1



    1

    این تحلیل واقعا درست است. من چندین سال ترکیه زندگی کردم و این مسئله را کاملا متوجه شدم که حداقل به نسبت کشوری چون ترکیه، مردم ایران علاقه کمتری به کار کردن، مخصوصا کارهای سخت و خدماتی دارند و درآمد های کاذب که به پول نفت مستقیما یا غیر مستقیم مرتبط است در ایران وجود دارد.




    • 1



      0

      ممنون دوست من.
      بله، این موضوع در کشورهای دیگه هم قابل مشاهده است. در خیلی از کشورهای اروپایی، دانشجوها در ایام تعطیلات به عنوان پیشخدمت در رستوران‌ها و کافه‌ها کار می‌کنن، و البته زن و مرد هم نداره! اما در ایران چنین مشاغلی «عار» به حساب میان. افراد با خودشون می‌گن وقتی ما مدرک مهندسی فلان و مدیریت بهمان داریم، چرا باید بریم تو کافه کار کنیم؟
      این موضوع کاملا جامعه‌شناسانه و فرهنگی هست و دشوار می‌شه با نظریات اقتصادی توضیحش داد. ولی من خیلی تمایل دارم دوستانی که فکر می‌کنن در ایران فرصت‌های شغلی کافی وجود نداره، توضیحی برای این تفاوت ارائه بدن.
      ممنون




  7. 3



    1

    اتفاقا خیلیم اهل کاریم دس به هر کاری میزنی یا قبلش صد نفر توشن یا کلی سرمایه میخواد یا از همش بگذری کلی نامه نگاری مجوز میخواد که با زیر میزی شاید درس بشه همه اینارو که پشت سر گذاشتی تازه طرف حسابت مالیاته که قبول نداره امکان داره ضررم بکنی خلاصه کار هست نرخ مشارکتم خوبه موانع مشارکت زیاده کسیم که این حرف و میزنه معلومه کارش زیر سرشه و تا خالا فعالیت خصوصی نکرده و داره برا مردم کار میکنه




    • 3



      1

      آقا یا خانم نظری، ممنون از اینکه نظر دادین.
      این هم از موضوعاتی هست که باید بهش پرداخته بشه. اینکه هر کاری ما می‌خواهیم بکنیم قبل از ما کسانی اون کار رو انجام دادن، به معنی اینه که کار ما نوآوری نداره و با کمال احترام به شما، در چنین شرایطی معلومه که کار پا نمی‌گیره. (مثل راه اندازی یک مغازه لباس‌فروشی، وقتی هزاران مغازه دیگه هم وجود داره.)
      در مورد مالیات و زیرمیزی با شما موافقم و این مسائل رو باید در جای خودشون حل کرد.
      نرخ مشارکت در ایران بنا به آمارهای رسمی واقعا تکان‌دهنده است و نشون می‌ده کسر بزرگی از مردم نه فقط کار نمی‌کنن، که اساسا دنبال کار کردن هم نیستن!




    • 2



      0

      ممنون بابت کامنت حسن جان.
      قطعا همین طوره و اگه غیر از این باشه باید تعجب کرد! سوال اینه که چطور ژاپنی‌ها بعد از جنگ جهانی دوم و در شرایطی که تمام زیرساخت‌های کشورشون با خاک یکسان شده بود، کار کردن و موفق شدن؟ ما چرا الان مثل اون ها فکر نمی‌کنیم؟




      • 0



        0

        سلام ممنون بابت مقاله خوبتون. در اینکه ایرانی ها دل به کار نمیدن، موافقم . اما در مورد این جمله تون که تمامی زیرساخت های کشور ژاپن نابود شد نه، اتفاقا یکی از دلایلی که ژاپن زود تسلیم شد، بجز تلفات زیاد بمب هسته ای و همچنین نابودی دو شهر کاوازاکی و هیروشیما، این بود که بیشتر از این نذارن زیرساخت های بیشتری نابود بشن. ژاپن قبل از جنگ، هم ژاپن قوی بود، ولی بعداز جنگ قوی تر هم شد. خیلی ممنون بابت مقاله زیبا و البته واقعیت جامعه ما. من هم دوستان زیادی دارم که میگن تا فلان حقوق رو ندن کار نمیکنم، اما خودم الان مجردم و دنبال یادگیری و صد البته کاری مرتبط با علاقه م که درآمدش به مراتب کمه، اما روز به روز در حال پیشرفت هستم که انشاالله به لطف خدا نتیجه این صبر و تلاش رو میبینم. موفق باشید




      • 0



        0

        سیروان‌جان ممنون، شما لطف داری.
        بله ژاپن قبل از جنگ هم رو به پیشرفت بود و سری میان سرها بلند کرده بود. در ادبیات سیاسی دوران مشروطه خود ما هم اگر بگردی، می‌بینی که ایرانی‌ها حیرت کرده بودن که ژاپن در جنگی که ناشی از اختلافات ارضی این کشور با روسیه بود پیروز شده بود، در حالی که ایرانی‌ها چند دهه قبل از اون بر سر جنگ با روسیه، قراردادهای ترکمانچای و گلستان رو امضا کرده بودن و بخش قابل‌توجهی از ایران از دست رفته بود.
        با این همه، ژاپن واقعا بعد از جنگ جهانی دوم ویران شد و حتی تا همین چند سال پیش، اجازه نداشت ارتش داشته باشه. تعداد مردان کشته شده در این کشور (و همین‌طور آلمان) به قدری زیاد بود که نسبت‌های جمعیت‌شناختی میان مردان و زنان در این کشورها به هم ریخته بود. اما ما…
        شما به نکته خوبی اشاره کردی. درسته که امروز کار کمه و سطح عمومی دستمزدها هم فاجعه است، اما آیا وضعیت ما از این کشورها بدتره؟




  8. 5



    0

    ما هم که کار میکنم یه حقوق بخور نمیر می گیریم مثال بزنم که اقایان پشت میز نشین خوب بفهمند من ماهی ۹۰۰۰۰۰تومان میگیرم با حق اولاد ۱۲۰۰۰۰۰۰ماهی ۴۰۰۰۰۰کرایه خونه ماهی پانصد هزار قسط ماهی ۲۰۰هزار پول اب وبرق وگاز ماهی ۵۰۰۰۰ خرج مدارس
    خوب اقایان حالا حساب کنند ماهی چقدر باید من بتوانم برای پول غذا وپوشاک بچها هزینه کنم اگر کار نکنم بهتر نیست حداقل میدانم کار نمی کنم نمیتونم شکم زن وبچه ام را سیر کنم نه اینکه کار کنم چرخ اقتصاد بچرخد اقازادها جمع کنن ببر کشورهای خارجی سرمایه کنند




  9. 2



    0

    ۱-سفره نفت باز است و میخوریم تا تمام شود ۳-بسیاری از کارها دولتی است و مدیر دولتی فاقدخلاقیت و…….است




    • 4



      0

      ممنون امیر جان.
      به نظرت چرا بسیاری از ما ایرانی‌ها دنبال مشاغل دولتی هستیم؟ آیا جز اینه که دنبال یک موقعیت شغلی بی‌دردسر و با حقوق خوب می‌گردیم؟
      طبق آماری که در همین گزارش اومده، حدود ۹ درصد از نیروی کار ایرانی در بخش دولتی کار می‌کنن و ۹۰ درصد بقیه در بخش خصوصی. چرا همه ما دنبال یک فرصت شغلی در اون ۹ درصد می‌گردیم؟




  10. 3



    0

    در مشهد بسیاری از بستگان ما به خاطر ورود اجناس خارجی بیکار شده اند. مغازه تولیدی داشته اند و الان مغازه هایشان اجاره یا خالی است.
    پسر خود من با داشتن همسر و فرزند از روی اجبار فقط عصر ها از ساغت ۲ الی ۱۰ شب فقط با ماهی ۴۰۰ هزار تومان مشغول کار است. در حالی که در گذشته صبح و عصر در مصالح فروشی کار می کرد و در آمد نسبتا مکفی داشته است.




  11. 1



    1

    صحبت شما یاد آور رمان خوشه های خشم است که افراد از شهرهای دور به امید کار وارد کالیفرنیا می شوند و تازه انجا متوجه می شوند که روزی یک دلار درامد دارند که شکم یک نفر را هم سیر نمی کند. همینطور یاد اور دوران جکهوری ویمار در المان است که تورم افسار گسیخته بود.بهرحال بسیاری معتقدند در صورت عدم وقوع جنگ جهانی امریکا اولین کشوری بود که از عصر سرمایه داری وترد سوسیالیسم می شد.




    • 1



      0

      مرسی جواد جان.
      من هم این رمان رو خوندم اتفاقا!
      ببین من در جواب بقیه دوستان هم گفتم، حرف من این نبود که وضعیت کارگرها خوبه یا خوب حقوق می‌گیرن. حداقل حقوق (Minimum wage) در ایران واقعا کفاف یک زندگی ۱ نفره رو هم نمی‌ده، چه برسه به خانواده‌ها. همه هم این رو می‌دونن.
      حرف من در این گزارش این بوده که همین افرادی که در حال حاضر با این حقوق‌ها کار می‌کنن هم همین شرایط رو دارن، یعنی کم حقوق می‌گیرن! بقیه اصلا دنبال همین حقوق کم هم نیستن!
      ممنون می‌شم نگاهی هم به بقیه کامنت‌ها بندازی.
      مرسی دوست من.




  12. 7



    1

    لعنت خدا بر آدم دروغگو.من ۴۲ سال دارم و فوق لیسانس دارم . از ۲۲ سالگی کار می کنم. هر کاری که فکرشو بکنید. از کارت پخش کنی تا مدیریت روابط عمومی یک شرکت. اولا اون کسی که خصوصی سازی را درایران راه انداخت قصدش بر هم زدن توازن نظام عرضه و تقاضای شغل بود. دوم این که بسیاری از مشاغل به دلیل وجود تعداد زیاد بیکاران بسیار کمتر از حد واقعی و در سطح بخور و نمیر حقوق پرداخت می شود. توروخدا دروغ منتشر نکنید. اگه مرد هستید و مسلمان با همین حقوق زیر دو میلیون تومان یک خانواده ۴ نفره را اداره کنید.




    • 1



      0

      shaham جان ممنون از نظرت.
      حق با شماست و دستمزدها واقعا در ایران پایین هستن. باز هم همون‌طور که شما می‌گی، عرضه بیش از اندازه نیروی کار به افت سطح دستمزدها منجر می‌شه. اما شاخصی که اقتصاددان‌ها در این مورد به کار می‌برن، «نرخ بیکاری» هست که نشون می‌ده چند درصد از کسانی که دنبال کار هستن، نمی‌تونن کار پیدا کنن. نرخ بیکاری در ایران، در حال حاضر ۱۲ درصد هست. این یعنی ۱۲ درصد از کسانی که دنبال کار هستن نمی‌تونن کار پیدا کنن. نرخ بیکاری در اسپانیا تا سال گذشته حدود ۲۵ درصد بود! توی ۱ کشور اروپایی و توسعه یافته!
      حرف من در این گزارش این بود که وقتی نرخ بیکاری ۱۲ درصد هست و نرخ مشارکت اقتصادی ۴۰ درصد، یعنی ۶۰ درصد از ایرانی‌ها (۱۰۰ درصد منهای ۴۰ درصد) می‌تونن کار کنن، اما کار نمی‌کنن. فقط ۱۲ درصد از این ۶۰ درصد هستن که دنبال کار می‌گردن. نکته اینجا است دوست من.




  13. 1



    2

    خب معلومه کسی که رفته ۲۰ سال درس خونده نمیاد واسه ماهی ۱و ۶۰۰ صبح تاشب کار کنه! (پایه مهندس فوق لیسانس)
    این صحبتهای کارفرمایانی هست که برده داری رو با تولید و اشتغال اشتباه گرفته اند
    وقتی بری اسنپ ماهی ۴ تومن درمیاری دیگه واسه فوق لیسانس مهندسی زیر دو میلیون تومن مثل توهین میمونه

    اتفاقا این امار بیشتر از هر چیزی نشونه سطح پایین دستمزدهای نیروهای تحصیل کرده است




    • 1



      0

      مسعود جان ممنون.
      بله متاسفانه سطح دستمزد نیروی کار و به ویژه نیروی کار تحصیل کرده در ایران بسیار پایین هست. با این وجود آیا تا به حال به این مساله دقت کرده بودی که همین افرادی هم که کار می کنن در واقع دارن همین دستمزدهای پایین رو دریافت می کنن، اما خیلی هاشون در واقع نان آورِ دیگران هم هستن؟
      «نرخ مشارکت اقتصادی» همین رو نشون می ده. وقتی نرخ مشارکت اقتصادی حدود ۴۰ درصد هست، این یعنی ۶۰ درصد از کسانی که می تونن کار کنن، کار نمی کنن. این ۶۰ درصد برای گذران زندگی به کار اون ۴۰ درصد وابسته هستن و اون ۴۰ درصد دستمزدهای پایینی می گیرن. این شرایطِ بدِ اون ۴۰ درصد رو تغییر نمی ده ولی نشان دهنده اینه که فرهنگ کار بین ما ایرانی ها وجود نداره.




  14. 3



    0

    مملکت شعار و حرفهای توخالی، مردم و حکومت ما هردو در عدم رشد اقتصادی مقصر هستند. در کانادا ٩٠ درصد دانشجویان مشغول کار خدماتی هستند کسی نمیگوید حق مرا خورده اند وترحمی نیز وجود ندارد. زن و مرد با هم کار می کنند و استاندارد زندگی با پول مالیات دهندگان و همکاری مردم و دولت بالا میرود.
    معجزه ای وجود ندارد و همه مردم باید تلاش خود را چند برابر کنند و حکومت نیز به جای شعار باید رشد اقتصادی و تأمین امنیت و رفاه مردم را بجای شعارهای دیگر پیگیری کند.




    • 0



      0

      ممنون عادل جان.
      فکر می‌کنم بین همه دوستانی که کامنت گذاشتن، شما تنها کسی هستی که متوجه منظور اصلی بنده در نوشتن گزارش شدی.
      نکته دقیقا همینه. چرا آمار بیکاری در بین زنان ایرانی این قدر پایین هست؟ اگر شرایط کاری بده، برای همه بده. اگر حقوق‌ها کمه، برای همه کمه. بنابراین من فکر می‌کنم باید موضوع رو تا حدی در زمین «فرهنگ» دنبال کنیم و نه در زمین «اقتصاد».
      فرهنگ ما ایرانی‌ها (بر خلاف فرهنگ ژاپنی و آلمانی در زمان بعد از جنگ جهانی دوم) چندان با کار کردن هم‌ساز نیست. دستمزدها بعد از پایان جنگ در ژاپن و آلمان هم پایین بودن و اوضاع همین حالا در چین و هند به مراتب بدتر از ایرانه.
      بنابراین، هر چند من حرف دوستانی رو که می‌گن وضعیت کار بده و دستمزدها پایینه، درک می‌کنم، باید باز هم به آمار اشاره کنم: ۶۰ درصد از ایرانی‌هایی که می‌تونن کار کنن، کار نمی‌کنن. باید توضیحی وجود داشته باشه که چرا و به چه دلیل این افراد کار نمی‌کنن و برای امرار معاش به اون ۴۰ درصد بقیه وابسته هستن.




  15. 3



    1

    ما صد درصدمون هم که کار کنیم هیچ اتفاقی نمیفته. حاکمان در اینجا هر ابتکاری هم که صورت بگیره و صاحب میشن و اجازه رشدش نمیدن. یک مثالش همین تجارت در بستر اینترنت هستش که از قضا در دنیا درآمد زیادی هم داره. ولی حاکمان تحمل دیدن هیچ خلاقیتی رو ندارن و فوری باهاش مقابله میکنن و از پا درش میارن. نمونش همین عوامل سایت تاینی مووی که تازگی ها دستگیر شدن.
    خیلی از جوون ها و نوجوان ها با تنها ثبت دامین و فروش اونها به ثروت رسیدند ولی ما تو کشورمون حکومت اولین کاری کرد ثبت دامین ها با نام ادارات و دانشگاه ها و . . . رو برای افراد حقیقی ممنوع کرد. از طرفی هم با اجرا نکردن قانون کپی رایت، سرمایه گذاری در بازار اینترنتی رو پرخطر و بیهوده کردند.خوب من سالها برنامه نویسی نیاموختم که خلاقیتم در کسری از ثانیه به سرقت بره و حکومت توانایی حمایت از حقوق من رو نداشته باشه.
    صد درصد مردم ایران هم که کار بکنند از اونجایی که بازار سرمایه ایران بازار انحصار و برده داری هستش هیچ فرقی نمیکنه. ما کارگرهای یک سری آقازاده هستیم که هروقت اراده کنند میتونن سرمایه و خلاقیت ما رو صاحب بشن




    • 1



      0

      جعفر جان اوضاع این اندازه که شما می‌گی هم تلخ نیست. کافیه به تاریخ کشورهای دیگه نگاه کنیم که در شرایط حتی بدتری هم بودن و سر بر آوردن.
      نمونه‌هاش: آلمان، ژاپن، کره جنوبی، برزیل و حتی هند.
      بعد هم اینکه افزایش نیروی کار در یک کشور، با افزایش رشد اقتصادی نسبت مستقیم داره و این یعنی قدرت گرفتن جامعه در مقابل سیستم.




  16. 1



    0

    این یه بحث تخصصی هست که نیاز به تحقیق اجتماعی گسترده داره!!
    نویسنده مردم ما رو با اروپا مقایسه کرده در صورتی که ما تو خاورمیانه ایم . با افکار خاص خودمون به قطع ایرانیان از مردم کشورهای دارای نفت بسیار کاری تر هستند ولی نسبت به ژاپنی ها خوب مشخصا کم کاریم!! تو ایران تقریبا صنعتی نداریم و فقط مصرف کننده هستیم هر کسی از جمله خودم کاری شروع کرده بشدت شکست خورده چون نرخ شکست بسیار بالاس تازه من برای کار خودم همه کاری می کردم از کارگری سخت تا قسمت های مهندسی و طراحی منتها شرایط کشور ما با نفت تا ابد همینه همه اشکالاتمون رو با نفت می پوشونیم بانک ها داغونن




    • 2



      0

      حسن جان ممنون که متن رو خوندی و نظر دادی.
      شما کاملا درست می‌گی. همین چند روز پیش مدیر‌عامل بانک خاورمیانه در یک سخنرانی گفت که بیشتر بانک‌های ایرانی در واقع ورشکسته هستن (نقل به مضمون). اینکه ما مشکلات‌مون رو با نفت می‌پوشونیم هم واقعیت داره. کافیه به تفاوت دوران ریاست‌جمهوری احمدی‌نژاد و روحانی نگاه کنیم که تو اولی، نفت ۱۴۰ دلاری اجازه هر حرکتی رو به دولت می‌داد، اما دست دولت الان بسته است.
      اما حسن جان اجازه بده من ۱ سوال بپرسم. همین که دختر و پسرهای ۱۶ ساله اروپایی حاضر به ظرف شستن تو کافه‌ها هستن، اما دختر و پسرهای ایرانی این کار رو کسر شأن می‌دونن به نظرت چه دلیلی داره؟
      یک مثال فرهنگی دیگه: تو آمریکا معمولا بچه‌ها تا قبلا از ۲۰ سالگی مجبور به ترک خونه والدین‌شون هستن اما در ایران ممکنه تا ۳۰ سالگی هم بمونن؟ چرا؟




  17. 1



    0

    بنده در زمینه آی تی کار میکنم تا ۱۰۰ نفر رو میتونم معرفی کنم با حقوق بالا سر کار برن
    ولی مراجعین فقط مدرک دارند و حتی در حد تایپ کردن هم سواد ندارند و از روز اول حقوق بالا هم میخواهند….حاضر نیستند مدتی را کاراموزی کنند تا برای شرکت کارایی داشته باشند. یک نیروی نااشنا به کار وقت سه نیروی کارامد را هم میگیرد
    از نظر بنده کار تا دلت بخواد هست ولی تخصص اصلا و به هیچ وجه وجود ندارد
    یک نیروی کار به هر دری میزند تا وارد یک مجموعه شود و بعد از گذشت چند ماه قر زدنهایش شروع میشود که کارش سخت است ، حقوقش کم است ، مسیرش دور است و …..
    مشکل اصلی تولید کار در ایران موانع اداری ، مالیات ، بیمه و کارجو با مدرک و بدون تخصص است




    • 1



      0

      آرش جان ممنون.
      شما به نکته خیلی خیلی مهمی اشاره کردی. واقعا خوشحالم که به این موضوع توجه داری.
      نبود مهارت (skill) و توجه صرف به مدرک یکی از اساسی‌ترین مشکلات بازار کار در ایران هست و اتفاقا حرف من هم در این گزارش وجه دیگه همین موضوع هست. بازار کار در ایران همین امروز حدود ۲۴ میلیون فرصت شغلی داره که حدود ۹ درصد از این رقم رو مشاغل دولتی تشکیل می‌دن.
      موضوع ولی اینه که همه به دنبال پیدا کردن یک شغل دولتی هستن تا صبح برن سر کار، بعد برن نهار و بعد هم برگردن خونه و سر ماه پول تو حساب‌شون باشه!
      همین حالا شرکتی مثل دیجی کالا، دست‌کم حدود ۱۵۰۰ میلیارد تومان ارزش‌گذاری شده و بعد هم اسنپ، تپسی و… اومدن. چرا ما می‌نالیم که کاری نیست و دولت باید آستین بالا بزنه و شغل ایجاد کنه؟ سوال من اینه که مگه بقیه کشورها و بقیه جوامع با مشکلاتی مشابه مشکلات ما مواجه نبودن؟ آیا مثلا تو آلمان هم ۹ درصد از مردم مشاغل دولتی دارن؟ آیا این شرکت های نوپا نمی تونن الگوی مناسبی برای کارآفرینی باشن؟
      همین چند هفته پیش هم محمد‌علی نجفی، شهردار تهران گفت که شهرداری تهران حدود ۶۰ هزار کارمند داره و این در حالیه که فقط به ۱۵ هزار کارمند احتیاج داره. اگر چنین الگویی مورد پسند ایرانی‌ها هست، قطعا نباید از نبود شغل ناراحت باشن، چون که «از ماست که بر ماست».




  18. 1



    1

    تاسف اوره در زمان رکود اقتصادی که مسایل سیاسی باعث شده بسیاری از مشاغل ضعیف بشه و یا شرکتهایی که در امد ندارن و سرانجام شغلی وجود نداره کسی تیتتر بزنه خیلی خوب ….ایرانی ها اهل کار نیستن !!!!مشکل اصلی اینه که کار ی وجود نداره …و نویسنده محترم نتیجه گرفته که ما اهل کار نیستیم .واقعا جواب دادن به چنین کسی سخته !!




    • 1



      0

      احمد جان ممنون از نقطه نظرت.
      اتفاقا ما در تجارت‌نیوز، اهل تعامل هستیم و تک‌تک نظرات و کامنت‌ها رو هم می‌خونیم و سعی می‌کنیم جواب بدیم.
      جانِ کلام این گزارش تفاوت بین «نرخ بیکاری» و «نرخ مشارکت اقتصادی» هست احمد جان. نرخ بیکاری نشون‌دهنده تعداد کسانی هست که دنبال کار می‌گردن ولی کاری پیدا نمی‌کنن (همین گروهی که شما هم بهشون اشاره کردی) و نرخ مشارکت اقتصادی نشون می‌ده اصولا چه کسری از مردم به دنبال کار می‌گردن و چه کسری نه.
      نرخ بیکاری در ایران حدود ۱۲ درصد هست و نرخ مشارکت اقتصادی حدود ۴۰ درصد. این یعنی حدود ۶۰ درصد از ایرانی‌هایی که می‌تونن کار کنن، اصلا به دنبال کار نیستن!
      این هست که تعجب‌آوره دوست من. یک لحظه فکر کنیم که چرا وضعیت این طوریه؟ آیا این ۶۰ درصد از اینکه بتونن شغل پیدا کنن نا‌امیدن؟ پس چرا کسی به آگهی‌های نیازمندی «کارگر ساده» جواب نمی‌ده؟ آیا ماهی ۷۰۰ هزار تومان حقوق گرفتن (که قبول دارم به شکل فاجعه‌باری ناچیزه) بهتر از هیچی حقوق نگرفتن نیست؟




  19. 1



    0

    انواع کارهای خدماتی در کشور با اورده پایین در شهرستانها امکان پذیر می باشد مثال .پرورش شتر ،شتر مرغ ،ماهی و مرغ انواع کارهای خدماتی که در شهرهای بزرگتر جواب داده میتواند در شهرهای کوچکتر توسط اشخاص ایجاد گردد




    • 1



      0

      ممنون حمید جان
      درست می‌گین. اتفاقا کارهای این چنینی خیلی راحت در روستاها و شهرهای کوچک جواب می‌دن و می‌تونن سودآوری خوبی داشته باشن. خیلی‌ها پرورش کاکتوس، شترمرغ، ماهی، میگو و …انجام می‌دن و البته این فهرست با نوآوری می‌تونه طولانی‌تر بشه.




  20. 0



    1

    جناب حاتمی اگر مردم بقول شما skill ندارند آیا تقصیر نظام آموزشی که سرتاپا دولتی و حکومتی هست نمی باشد؟ وقتی سیاستمداران و وزرای دولت به فکر واردات و دلالی و رشوه های بین المللی و … هستند مهندس ایرانی چه کاری میتونی کنه؟ آیا جلوی خام فروشی نفت و معدن و … را باید مردم بگیرند؟ وقتی پست های کلیدی و با فامیل بازی و باندبازی اشغال میشه مردم عادی گمراه خواهند شد……




    • 2



      0

      محسن جان دولت‌ها آیینه مردمند و مشتی نمونه خروار از جامعه خود ما هستن. سوال من اینه که همین حالا کسانی که مثلا ایده‌پرداز شرکت‌های استارتاپی هستن و ماهانه ۱۵ میلیون تومان حقوق می‌گیرن، در سیستم آموزشی دیگه‌ای درس خوندن؟ نه!
      اون‌ها هم تو همین سیستم آموزشی ما درس خوندن و حتی اگه آموزش خوب وجود نداشته باشه، از جایی بیرون از دانشگاه قابل تامینه. مگه همین سیستم آموزشی نیست که سالانه حدود ۱۵۰ هزار دانش‌آموخته رو به خارج از مرزهای ایران می‌فرسته؟
      موضوع اینه که ما حاضر نیستیم تحت شرایط دشوار کار کنیم، یعنی همون کاری که شهروندان ژاپنی، آلمانی، هندی و چینی کردن و می‌کنن.
      در مورد خام‌فروشی با شما موافقم، ولی ورق داره بر می‌گرده. کافیه به فهرست شرکت‌های استارتاپی و دانش‌بنیان نگاه کنید که هر روز داره مفصل‌تر می‌شه. اتفاقا اینجا هم (با کمال احترام) با شما مخالفم، چرا که دولت وظیفه نداره برای ما استارتاپ و کارخونه بزنه، دولت فقط باید زمینه رو مهیا کنه.
      فامیل‌بازی و باندبازی هم هست، حق با شما است. ولی این ۱ بحث دیگه است.
      ممنون

دیدگاه شما

لطفا فارسی تایپ کنید و با حروف لاتین (فینگلیش) ننویسید.
نظرات پس از بازبینی منتشر می‌شود

بازار

اونس طلا (%0)
1254.5
0.06
مثقال طلا (%0)
555500
0
سکه امامی (%0)
1411700
0
دلار (%0)
4201
0
یورو (%0)
5048
0

در آکادمی تجارت بخوانید

ما را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید.

رسانه تجارت‌نیوز بستری آنلاین برای دایره متنوعی از محتوای اقتصادی است. اخبار به‌روز، تحلیل‌های کارشناسانه و آموزش‌‌های مفید در اقتصاد و تجارت را از کانال‌های مختلف در دسترس شما قرار می‌دهیم. آرمان ما گردش آزادانه جریان اطلاعات در اقتصاد کشور است. تلاش می‌کنیم منبع موثقی برای کنش‌گران اقتصادی باشیم.