علی لاریجانی، علی شمخانی و محمدباقر قالیباف با وجود تفاوتهای جدی در سوابق، شخصیت و گرایشهای سیاسی، یک نقطه اشتراک مهم دارند؛ هر سه در مقاطعی از تاریخ معاصر ایران در مرکز پروندههای حساس امنیتی، سیاسی و راهبردی قرار داشتهاند.
عضو پیوسته و رئیس گروه مطالعات اسلامی فرهنگستان علوم جمهوری اسلامی گفت: ملت ایران امروز منتظرِ تصمیمات خردمندانه است. مسئولان نباید از ملامتها نگران باشند؛ باید راهی را بروند که به آن ایمان دارند، حتی اگر منزوی شوند و از در و دیوار، دوست و دشمن به آنها حمله کنند.
رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام و برادر شهید علی لاریجانی در آستانه چهلمین روز شهادت وی، پیامی صادر کرد و نوشت: شهید لاریجانی شخصیتی کمنظیر با هوشی سرشار و نگاهی عمیق بود.
یک فعال سیاسی اصولگرا با اشاره به نقش لاریجانی در یکی، دو سال اخیر گفت: خدا نگذرد از تقصیر کسانی که نگذاشتند در این چند سال از وجود لاریجانی به عنوان سرمایه مدیریت کشور به نحو احسن استفاده شود.
حسین انتظامی در بخشی از یادداشتش در مورد شهید علی لاریجانی نوشت: ... او مصداق این فرمایش مولایش بود که «ای کمیل، دلها به ظرف میمانند. بهترینِ آنها پر گنجایشترینِ آنهاست.»
چند هفته بعد از انتصابش، در دیداری از او پرسیدم مهمترین هدفش چیست. بدون تردید گفت مهمترین دغدغهاش جلوگیری از وقوع جنگ جدید علیه ایران و دور کردن سایه جنگ از سر کشور است.
حمزه صفوی گفت: از نظر من، علی لاریجانی یک سیاستمدار چندوجهی بود؛ فردی که هم اقتصاد را میفهمید، هم امنیت را، هم سیاست را و در عین حال ذهنی فلسفی داشت. کمتر سیاستمداری را میتوان یافت که همزمان چنین ترکیبی از نگاه نظری و عملگرایی داشته باشد.
دانشمند ارجمند شادروان دکتر علی لاریجانی فرزند مرحوم شیخناالاستاذ آیت الله العظمی حاج میرزا هاشم آملی لاریجانی به لقاء الله شتافت و روزیخوار نزد پروردگارش شد، طوبی له و حسن مآب.
دکتر لاریجانی که بود که اینگونه مورد بغض و کینه دشمن صهیونیستی قرار گرفته بود و به اذعان مقامات این رژیم صهیونی برای ترور او جایزه ۱۰ میلیون دلاری تعیین کرده بودند؟
دستیار رسانهای علی لاریجانی نوشت: از او پرسیدم: «دکتر، اگر شهید شدید، متن را با چه شروع کنم؟» لبخند معروفش را زد و گفت: «بنویس: بندهی خدا، به خدا پیوست.»