فروشندگان کفش در شرایطی برای حفظ مشتریان به فروش اقساطی روی آوردهاند که تسویه دیرهنگام مبالغ فروش، سرمایه در گردش آنها را با مشکل مواجه کرده است؛ بهطوریکه این شیوه فروش نهتنها نتوانسته رکود بازار را برطرف کند، بلکه با بلوکه شدن نقدینگی، تامین مجدد کالا و پرداخت هزینههای جاری مغازهها را نیز دشوارتر کرده است.
در شرایطی که برخی مصرفکنندگان برای خرید یک جفت کفش پارچهای با برند خارجی تا۲۰ میلیون تومان هزینه میکنند، فروش کفش چرمی باکیفیت تولید داخل در محدوده ۱۴میلیون تومان نیز با دشواری مواجه است؛ وضعیتی که در کنار جهش قیمت مواد اولیه، افزایش هزینههای تولید و قطعی برق و آب، صنعت کفش را با چالشهای جدی روبهرو کرده و زنگ خطر تعطیلی کارگاههای کوچک و کاهش اشتغال در این صنعت را به صدا درآورده است.