به گزارش تجارت نیوز، امید به زندگی یکی از شاخصهای کلیدی برای مقایسه وضعیت سلامت در میان کشورهای مختلف به شمار میرود. اگرچه ایالات متحده بیش از دو برابر کشورهای با درآمد بالای دیگر برای سلامت هر فرد هزینه میکند اما همچنان امید به زندگی در این کشور پایینتر از میانگین کشورهای عضو سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) است. این موضوع در نگاه نخست، پارادوکسبرانگیز به نظر میرسد؛ چراکه بهطور طبیعی انتظار میرود هزینه بیشتر، به نتایج بهتر منجر شود. با این حال، همانطور که سهامدار معروف، وارن بافت گفته است: «قیمت چیزی است که میپردازید، ارزش چیزی است که دریافت میکنید.»
دادههای منتشر شده توسط پایگاه Our World in Data که وضعیت امید به زندگی و هزینههای سلامت را در بازه زمانی ۱۹۷۰ تا ۲۰۲۳ مقایسه میکند، به وضوح همین تناقض را نشان میدهد. کشورهای با درآمد بالا و متوسط، مسیر نسبتا مشابهی را در افزایش امید به زندگی همراستا با افزایش هزینهها طی کردهاند. با این حال ایالات متحده در این میان یک استثناء آشکار است.
بر اساس این دادهها، میانگین امید به زندگی در کشورهای مورد بررسی حدود ۷۹.۷۴ سال است. بابت این سطح از امید به زندگی و سلامت سالانه بهطور میانگین ۳۹۸۶ دلار برای هر فرد هزینه میشود. در مقابل، ایالات متحده با هزینهای بالغ بر ۱۲ هزار و ۲۳ دلار برای هر نفر، تنها به میانگین امید به زندگی ۷۹.۳ سال دست یافته است. کشورهای همتراز مانند کانادا، بریتانیا، آلمان، ژاپن، فرانسه و ایتالیا تقریبا نیمی از آنچه آمریکا هزینه میکند را مصرف میکنند. با این حال، این کشورها همگی نتایج بهتری در شاخص امید به زندگی ثبت کردهاند.
کدام کشورها با کمترین هزینه بالاترین امید به زندگی را دارند؟
- بر اساس آمار سال ۲۰۲۳، کشورهایی مانند پرتغال و جمهوری چک با وجود آنکه کمتر از میانگین جهانی برای سلامت هزینه میکنند، موفق شدهاند امید به زندگی بالاتری از میانگین جهانی بهدست آورند.
- پرتغال بهویژه با هزینهای در حدود 3900 دلار یکی از مثالهای برجسته بهرهوری بالای نظام سلامت با هزینهی نسبتا پایین است. امید به زندگی در این کشور معادل 82.36 سال است.
چرا آمریکا تا این اندازه از الگوی جهانی جدا افتاده است؟
پرسش مهم آن است که چرا آمریکا با وجود هزینه دوبرابری، امید به زندگی کمتری دارد. پاسخی که اغلب پژوهشها به آن اشاره میکنند، به حوزههایی خارج از نظام درمانی بازمیگردد.
اگرچه ایالات متحده در زمینه خدمات پزشکی پیشرفته و تخصصی عملکردی ممتاز دارد اما عوامل اجتماعی و سبک زندگی بسیاری بر نتایج سلامت آن تاثیر منفی گذاشتهاند. نرخ بالای چاقی، بیماریهای مزمن، مرگهای ناشی از مواد مخدر (بهویژه اُپیوئیدها)، خشونتهای مسلحانه و تصادفات رانندگی، تاثیر قابل توجهی بر کاهش متوسط طول عمر در این کشور دارند.
در کنار این عوامل، موضوع دسترسی ناعادلانه به خدمات درمانی نیز یکی دیگر از دلایل اصلی است. در ایالات متحده، تفاوت فاحشی در میزان دسترسی به خدمات بهداشتی بر اساس طبقه اجتماعی، نژاد و منطقه جغرافیایی وجود دارد. این موضوع باعث شده که بخش عمدهای از هزینههای درمانی در ایالات متحده صرف گروههایی خاص شود؛ بهویژه در مراحل پایانی عمر. این در حالی است که بخشهای وسیعی از جمعیت از خدمات اساسی محروم باقی میمانند. این امر در نهایت منجر به بازدهی پایین در افزایش امید به زندگی و میانگین طول عمر میشود، حتی با صرف هزینههای کلان.
نتیجه این بررسیها به روشنی نشان میدهد که بالا بودن هزینههای درمانی الزاما به معنای نتایج بهتر در سلامت عمومی نیست. کشورهایی که منابع محدودتری دارند اما سیاستهای اجتماعی، پیشگیری و پوشش همگانی موثرتری را دنبال میکنند، میتوانند عملکرد بهتری در شاخصهای سلامت به دست آورند.
