“سود تقسیمی”؛ موضوعی که مانند برخی چیزهای دیگر مختص بازار سرمایه ماست و هر ساله با فرارسیدن فصل مجامع شرکتها از یک سو مورد توجه سهامداران و معامله گران بورسی قرار می گیرد و از سویی دیگر کلیت بازار سهام را هم تحت تاثیرخود قرار می دهد.بر این اساس طبق سنت هر ساله با شروع […]
“سود تقسیمی”؛ موضوعی که مانند برخی چیزهای دیگر مختص بازار سرمایه ماست و هر ساله با فرارسیدن فصل مجامع شرکتها از یک سو مورد توجه سهامداران و معامله گران بورسی قرار می گیرد و از سویی دیگر کلیت بازار سهام را هم تحت تاثیرخود قرار می دهد.بر این اساس طبق سنت هر ساله با شروع مجامع عمومی شرکتها در محدود زمانی بهار و تابستان، سهامداران چشمانتظار تقسیم سود شرکتهایی میمانند که سال مالیشان اسفند هر سال است و حداکثر تا ماه نخست تابستان هر سال مهلت دارند تا مجمع عمومیشان را برگزار و در مورد سود سهامشان تصمیمگیری کنند و این اتفاق در حالی به عنوان یکی از عجایب بازار سرمایه ما مطرح است که در بورسهای توسعه یافته، شرکتها تلاش میکنند سود و نقدینگی بدست آمده را صرف راهاندازی و پیشرفت پروژهها و نیز رشد تولیدات خود کنند و در پی آن سهامداران نیز با رشد توانمندیهای شرکت شاهد افزایش ارزش سهام و سودآوری خود باشند. اما در کشور ما هر ساله هزاران میلیارد تومان سود در مجامع عمومی بین معاملهگران بورسی تقسیم میشود و سهامداران بیش از 400 شرکت پس از مجمع، این نقدینگی هنگفت را صرف دخل و خرج خود میکنند تا زنجیره شگفتیهای اقتصاد و بازار سرمایه کشور کامل شود.
بر این اساس در حالی شرکتهای بورس هر سال بخشی از درآمد و دارایی خود را تحت عنوان سود تقسیم می کنند که این موضوع، شرکتها را از منابع مالی خالی کرده و بنگاهها دسترنج یکسالهشان را صرف خریدن رضایت سهامداران میکند.
از سوی دیگر مشکلات تقسیم سود به این مورد خلاصه نمی شود و تقسیم بیش از حد سود توسط شرکتها، قدرت رقابتپذیری در به گزارش تسنیم،اقتصاد کشور را نیز کمرنگ کرده و این اتفاق در حالی هر ساله ورق میخورد که بسیاری از شرکتهای بورسی با مشکل تامین مالی دست و پنجه نرم میکنند و به وامهای بانکی با بهرههای بالا متوسل میشوند؛ غافل از این که بهترین منبع مالی آنها برای حل مشکلات مالی که همان سودحاصله است که نادیده گرفته میشود.
