به گزارش تجارت نیوز، در جشنواره چهلوچهارم فیلم فجر، برگزاری مراسم بزرگداشت برای سه هنرمند، نشانه تغییری معنادار در نگاه مدیریتی جشنواره بود؛ تغییری که آگاهانه از منطق سلبریتیمحور فاصله گرفت و به جوهره واقعی سینما نزدیک شد. این بار، نه نامهای پرهیاهو و نه چهرههای مصرفشده رسانهای، بلکه اعضای اصیل خانواده سینما در کانون توجه قرار گرفتند؛ کسانی که سالها بیادعا کار کردهاند و سینما را سرپا نگه داشتهاند.
تجلیل از محسن روشن، صدابردار باسابقه، آزیتا لاچینی، بازیگر سالهای نهچندان دور سینما، و اسفندیار شهیدی، فیلمبردار شناختهشده، بیش از آنکه یک حرکت نمادین باشد، بازگرداندن شأن به مفهوم «حرفه» در سینما بود. این انتخاب یادآور این حقیقت است که سینما تنها با ستارهها زنده نیست، بلکه با مجموعهای از نیروهای خلاق، متعهد و اغلب نادیدهگرفتهشده معنا پیدا میکند.
این نگرش بهوضوح به طرز تفکر دبیر جشنواره بازمیگردد؛ نگاهی که سینما را نه یک ویترین، بلکه یک خانواده میداند. خانوادهای که در آن، هر عضو اگر در حاشیه مانده باشد—نقشی تعیینکننده در تداوم حیات آن دارد. چنین رویکردی میتواند انگیزهای تازه برای هنرمندانی باشد که سالها دور از توجه، ستونهای اصلی این هنر-صنعت بودهاند.
اگر جشنواره فیلم فجر بخواهد اعتبار فرهنگی خود را حفظ کند، راهی جز بازگشت به همین نگاه ریشهدار ندارد؛ نگاهی که بهجای شهرت، بر اصالت تکیه میکند و بهجای هیاهو، حافظه تاریخی سینما را جدی میگیرد
