یک مقام مسئول گفت: حدود ۲۵ درصد از کل بارش سالانه کشور در فصل پاییز اتفاق میافتد، اما بخش عمده این سهم تا کنون محقق نشده، حتی اگر آذر هم پربارش باشد، دو ماه ابتدایی خشک پاییز جبران نمیشود.
سخنگوی سازمان مدیریت بحران کشور گفت: استانهای شرقی و جنوبی کشور از جمله سیستان و بلوچستان، خراسان جنوبی و جنوب خراسان رضوی و مناطقی از شمال هرمزگان بیشترین تنش آبی را تجربه میکنند و کمبارشی سال جاری، همراه با برداشت آبهای زیرزمینی و وضعیت نامناسب سدها، مشکلات تأمین آب را تشدید کرده است و با وجود بارشهای نرمال در شمال کشور، سایر مناطق همچنان نیازمند مدیریت منابع و مشارکت مردم در مصرف بهینه آب هستند.
پاییز امسال، تهران در سکوتی از بیبارانی فرو رفته و آسمانی که باید تا این زمان از سال، دستکم چند نوبت باران را تجربه میکرد، همچنان صاف و خشک مانده است. آمارهای رسمی نشان میدهد میزان بارش در مهر و نیمه نخست آبان کمتر از یک میلیمتر بوده؛ رقمی بیسابقه که تهران را به خشکترین پاییز چند دهه اخیر رسانده است.
رئیس مرکز ملی پیشبینی و مدیریت بحران مخاطرات وضع هوا، گفت: ما همچنان آب مجازی خود را به دیگر کشورها صادر میکنیم؛ برای هر کدام از این محصولات کشاورزی که صادر میکنیم، چقدر آب مصرف شده است، به غیر از محصولات کشاورزی خیلی از محصولات صادراتی آب کشور را به شکل مجازی صادر میکنند و همه اینها باید مدیریت شود و هزینه فایده آن استخراج شود و ببینیم آیا آبی که برای تولید برخی اقلام مصرف و هزینهای که شده به درآمد و فایده آن میارزد یا خیر.
رییس اداره حفاظت محیط زیست مهاباد گفت: بحران خشکسالی دامن پناهگاه حیات وحش و تالاب کانیبرازان این شهرستان را گرفت و این تالاب بین المللی بیآبی کم سابقهای را تجربه کرد.
مقام مسئول سازمان هواشناسی با تاکید بر اینکه امسال کشور وارد فاز النینو نمیشود، گفت:بر اساس دادهها بدترین پاییز دوره بلندمدت (57 سال) ایران و خاورمیانه را خواهیم داشت.
رئیس مرکز ملی اقلیم و مدیریت بحران خشکسالی سازمان هواشناسی کشور گفت: امسال وارد ششمین سال پیاپی خشکسالی شدهایم و طبق پیشبینیها تا پایان آبانماه جاری بارش قابل توجهی در کشور رخ نخواهد داد.
عضو هیئت علمی مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی چهارمحال و بختیاری گفت: خشکسالی در شهرکرد بهدلیل کاهش بارندگی، افزایش دما و برداشت بیرویه از منابع زیرزمینی تشدید شد.
تاثیرات تغییر اقلیم بر کشور غیرقابلانکار است، خشکسالی، کاهش منابع آبی، تغییرات دمایی و بروز سیلاب برخی از این پیامدهاست که در چند سال اخیر کشور را درگیر کرده است؛ از این رو سازمان حفاظت محیطزیست با همکاری دستگاههای مرتبط برنامه ملی مقابله با تغییرات اقلیمی را تهیه کرد و به تصویب هیات دولت رسید، با این حساب دیگر کشور دارای برنامهای برای کاهش اثرات این پدیده شده است.
معاون پیشگیری و کاهش خطر سازمان پیشگیری و مدیریت بحران شهر تهران با اشاره به ورود پایتخت به پنجمین سال خشکسالی گفت: شهر تهران در شرایط ویژهای از نظر منابع آبی قرار دارد و عبور از این وضعیت نیازمند هماهنگی، همکاری و عزم جدی تمامی دستگاهها و ارگانهای مسئول است.
کامهای تشنه ساکنان یاسوج مرکز کهگیلویه و بویراحمد و شماری از روستاهای اطراف این شهر و زمینهای کشاورزی شهرستان بویراحمد در انتظار تکمیل سازه بزرگ آبی سد مخزنی «تنگسرخ» در هستند.
خشک شدن دریاچه ارومیه و رسیدن آن به نقطه بحرانی سبب شده تا هر دستگاهی، دیگری را مقصر وضعیت ایجاد شده بداند، برخی توسعه کشاورزی را مقصر صد رصدی خشکی این دریاچه می دانند و در مقابل عده ای دیگر عدم نظارت بر حفر چاه های غیرمجاز و بهره برداری بی رویه از منابع آبی را زمینه ساز بروز آن عنوان می کنند.
سال آبی گذشته در خراسان رضوی سالی خشک و کم باران بود و به رغم خشکسالیهای پیاپی، در یک سال اخیر وضعیت کم آبی حادتر از گذشته بود، در حالی وارد سال آبی جدید شدهایم که چشمان نگران مردم و بهخصوص کشاورزان به آسمان بیبارش دوخته شده است.
تنها در تابستان امسال، فهرستی بلند از تالابها و دریاچههای کشور بهطور کامل خشک شدند: دریاچه ارومیه، تالابهای امدژ، حوض سلطان، دریاچه نمک، شیمبار، بختگان، گاوخونی، مهارلو، میانگران و هامون.
ایران بیش از ۹۰ درصد منابع آب تجدیدپذیر خود را مصرف میکند؛ رقمی بسیار بالاتر از استاندارد ۴۰ درصدی سازمان ملل. این در حالی است که روند گرمایش در کشور دو برابر میانگین جهانی بوده و هر دهه حدود ۱۰ میلیارد مترمکعب از منابع آبی کشور را از دسترس خارج میکند. همچنین بزرگترین کلانشهر کشور، تهران، با خشکسالی بیسابقه و کاهش شدید منابع آب مواجه است.
باید به فکر همکاری افتاد. تقابل و انفعال، رفتار عمومی دیپلماسی آب ایران بوده است. نتیجه این شد که سیاستهای همسایگان ما، جز تنش آبی، دستاوردی برای ما نداشته است. درواقع، مسئله دیپلماسی آب فعال بودن یا نبودن نیست، موضوع اصلی تغییر پارادایم و زبان مذاکره است. امروز سرنوشت جمعی و بحرانهای محیطزیستی ارزشهای جهانی است. توسعه پایدار یک موضوع صرفاً ملی نیست، باید در قالب سرنوشت مشترک جمعی به آن فکر کرد. این زبان را ایران باید تقویت کند.