ترامپ با بهرهگیری از اهرم انرژی در ونزوئلا، ایران و روسیه، در پی محدود کردن دسترسی چین به منابع حیاتی، جذب دوباره مسکو به بازار اروپا و تثبیت برتری ژئوپلیتیکی آمریکا در اقتصاد جهانی است؛ راهبردی که میتواند به افزایش قیمت انرژی و تشدید تنشهای بینالمللی بینجامد.
تنشزدایی میان واشنگتن و پکن بیش از آنکه نشانه تحول راهبردی باشد، مکثی تاکتیکی در رقابتی ساختاری بر سر برتری فناورانه، نفوذ ژئوپلیتیکی و موازنه قدرت است؛ رقابتی که تداوم آن، همکاری آمریکا و هند را برای مهار چین همچنان ضروری میسازد.
شکست احتمالی چین در جنگ تایوان لزوما به فروپاشی حزب کمونیست منجر نمیشود، زیرا عمق راهبردی قارهای، زیرساختهای زمینی و پیوندهای اقتصادی پکن در اوراسیا میتواند توان این کشور برای تحمل شکست نظامی را افزایش دهد.
سفر آسیایی السیسی نشاندهنده تلاش مصر برای تنوعبخشی به شرکای خارجی، جذب فناوری و سرمایهگذاری آسیایی و تقویت جایگاه خود بهعنوان یک قطب صنعتی و لجستیکی در نظم اقتصادی جدید جهانی است.
شی جینپینگ احتمالا ترامپ را رهبری نمایشی و غیرقابلپیشبینی ارزیابی میکند، اما همزمان ممکن است از اختلافات داخلی آمریکا برداشت اشتباهی درباره افول قدرت واشنگتن داشته باشد.
بیاعتمادی راهبردی میان واشنگتن و پکن، رقابتهای ژئوپلیتیکی و محدودیتهای سیاسی دو رهبر باعث شده دیدار ترامپ و شی نتواند به راهحلی برای بحرانهای فزاینده جهانی منجر شود.
چین با وجود وابستگی فزاینده به واردات مواد غذایی، بازار عظیم کشاورزی و فناوریهای نوین بذر و زیستفناوری را به اهرمی برای افزایش نفوذ ژئوپلیتیکی و فشار بر رقبای خود تبدیل کرده است.
محاصره تنگه هرمز توسط ایالات متحده در کنار سایر برنامههای تهاجمی دونالد ترامپ موجب شده تا چین استراژی نظامی- امنیتی و اقتصادیاش را بازتعریف کرده و با لحاظ کردن اصل پایان هژمونی آمریکا خود را برای نقشآفرینی در جهانی که به سان جنگل است و تهدیدهای حاصل از آن، آماده کند.
یک کارشناس زبان بدن در تحلیل دیدار «دونالد ترامپ» و «شی جینپینگ» در پکن مدعی شد رئیسجمهور آمریکا با حرکاتی در دست دادن و تماسهای بدنی، تلاش کرده پیامهایی درباره قدرت، صمیمیت و تثبیت رابطه با رئیسجمهور چین منتقل کند.
وقتی دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا و شی جین پینگ، رهبر چین، این هفته در پکن با هم ملاقات کنند، شاهد یک رویارویی مدرن با حال و هوای نبرد تن به تن خواهیم بود.