اگرچه دادههای رسمی گمرکی نشان میدهد که چین از اواسط ۲۰۲۲ نفت ایران را وارد نکرده، اما محمولهها از طریق شبکههای تجاری غیرشفاف و یک «ناوگان تاریک» از نفتکشهای عمدتاً قدیمی حمل میشوند.
اگر روزی جنگی میان ایران و آمریکا شعلهور شود، در ذهن بسیاری از ایرانیان و حتی مردم دیگر کشورها یک انتظار شکل میگیرد: اینکه چین و روسیه باید پشت ایران بایستند. این انتظار نه از تحلیلهای پیچیده، بلکه از غریزهای تاریخی سرچشمه میگیرد؛ غریزهای که میگوید هر هژمون برای مقابله با رقیبش باید صف متحدانش را کامل کند.
«لیو بین» امروز پنجشنبه در دیدار با «کاظم غریبآبادی» معاون امور حقوقی و بینالمللی وزارت امور خارجه بهعنوان نماینده ویژه رئیس جمهور اسلامی ایران، اعلام کرد که چین همواره از حلوفصل مسالمتآمیز مساله هستهای ایران از مسیر ابزارهای سیاسی و دیپلماتیک حمایت کرده است.
رابطه چین با نفت تحریمشده نه وابستگی ساختاری، بلکه به سان آربیتراژ (موقعیتی) فرصتطلبانه قابل درک است. برنت بسیار پایینتر از جهشهای بالای ۱۰۰ دلار در سالهای ۲۰۲۲-۲۰۲۳ معامله شده و به میزان ۶۰ تا حدود ۷۰ دلار در ژانویه ۲۰۲۶ در نوسان بوده، میزانی که موجودیت بشکههای تخفیفدار را محدود میکند.
رئیس سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی (تات) در پاسخ به این سوال که سرنوشت مرکز تحقیقات برنج مشترک با چین به کجا رسید؟ گفت: ما پیگیر آن مرکز مشترک تحقیقات با چین هستیم، ضمن اینکه ما به دنبال معرفی رقم برای برنج هوازی و نیز برنج هیبرید هستیم.
صادرات غیرنفتی ایران در هشتماهه امسال به مرز 37 میلیارد دلار رسید؛ چین در صدر شرکای تجاری ایستاد و عراق، امارات و ترکیه ستونهای منطقهای صادرات کشور شدند.
سفیر اسبق ایران در چین گفت: زمانی که به عنوان سفیر ایران در پکن حضور داشتم در موضوع فروش نفت ایران به چین به یکباره 3 یا 4 هیات با دستور کار موازی به این کشور سفر میکردند و این امر وجهه جالبی برای کشورمان ایجاد نمیکرد. یا نکته مهم دیگری که باید به آن اشاره کنم این است که چینیها بارها این دغدغه را مطرح کردهاند که در ایران هیچ سیاستی به عنوان حفظ محرمانگی وجود ندارد. ما نیاز داریم که چینیها به کشورمان بیایند و با سرمایهگذاری و اجرای پروژههای مختلف به ما کمک کنند این در حالی است که طی سالهای گذشته اطلاعات بسیاری از شرکتهای چینی، از سوی طرف ایرانی درز پیدا کرده است و این شرکتها مورد تحریم آمریکا قرار گرفتهاند.
تابستان 1404، ایران نهتنها با گرمای بیسابقه، بلکه با بحرانی عمیق در سیستم انرژی خود روبرو شد: خاموشیهای گسترده، فرسودگی زیرساختها، حملات خارجی به تاسیسات حیاتی و وابستگی روزافزون به گاز، کشوری با ذخایر عظیم نفت و گاز را به لبه بحران سوق داد. در پاسخ، تهران سعی کرد با چرخشی استراتژیک به سمت روسیه و چین، هم از طریق راکتورهای هستهای و هم با سرمایهگذاری در انرژیهای تجدیدپذیر، امنیت انرژی خود را بازسازی کند.